﻿Transkrypcja materiału wideo (w wersji polskiej):
==Przechowywanie i konserwacja Kolekcji portretów botaników==

===Przechowywanie===

Pojedynczą fotografię wyjmuje się delikatnie z oryginalnego opakowania. W pierwszej kolejności przedmuchuje się gumową gruszką luźne cząsteczki kurzu znajdujące się na powierzchni fotografii, następnie obie strony fotografii czyści się szczoteczką o miękkim włosiu, unikając przy tym jakiegokolwiek nacisku na powierzchnię przedmiotu. Miejsce przechowywania fotografii w archiwum zapisuje się ołówkiem na oryginale, po czym umieszcza się ją w opakowaniu przeznaczonym do przechowywania archiwaliów.

===Konserwacja szklanych negatywów====Najpierw ogląda się obie strony szklanej płyty pod dobrym oświetleniem, a jej stan i ewentualne uszkodzenia rejestruje się w specjalnej tabeli. W danym przypadku dokładne przyjrzenie się obiektowi ujawnia obecność wysrebrzeń i śladów grafitu.

Tylną stronę płyty czyści się roztworem środka powierzchniowo czynnego z wodą, aby usunąć zabrudzenia takie jak kurz i zatłuszczenia.
Przednią stronę płyty (pokrytą emulsją fotograficzną) czyści się rozpuszczalnikiem, który redukuje wysrebrzenia.
Następnie całą płytę odkurza się antystatyczną szczoteczką, opakowuje jak na filmie i umieszcza w pudełku przeznaczonym do przechowywania archiwaliów. 

W kolejnym przypadku płyta jest pęknięta i została w przeszłości sklejona taśmą klejącą. Obecnie klej taśmy się już rozłożył, zatem po obu stronach płyty trzeba oderwać taśmę na sucho.

Następnie trzeba wziąć pasek nowej taśmy klejącej, z klejem odpowiednim do materiałów fotograficznych, i powycinać z niego odpowiednią ilość małych przezroczystych plasterków, które nie będą widoczne na odbitkach; przykleja się je tylko do tylnej strony płyty.

===Konserwacja pozytywów===

Na filmie widać pozytywy umocowane na specjalnych spodach.
Przechowywanie i zabezpieczenie tych fotografii jest zdecydowanie złe, co widać już po samym materiale, na jakim je umocowano, tj. nieodpowiednim i niejednorodnym.Wszystkie fotografie oddane do konserwacji generalnie są zabrudzone, z wyraźnymi śladami kurzu, martwych insektów, a nawet larw (te ostatnie znajdowano także na spodach).
Najpierw usuwa się bród ze wszystkich powierzchni. Do czyszczenia odbitek używa się gąbki typu Wishab.
Pierwszy przykład to fotografia kolorowana, którą trzeba odkurzyć szczególnie delikatnie tak, by nie usunąć retuszu węglem.
Po konserwacji fotografia zostaje umocowana na dotychczasowym spodzie. Dodano nowe passe-partout o jakości przeznaczonej dla archiwaliów po to, by przednia strona fotografii nie dotykała szyby. W kolejnym przypadku fotografia została wcześniej umocowana na dwóch różnych kartonowych spodach, które teraz postanowiono zachować. Poza tym na fotografii wyraźnie widać wysrebrzenia. Konserwacja w tym wypadku polega na miejscowym czyszczeniu fotografii tak, by usunąć kurz, zatłuszczenia i zredukować - przynajmniej do pewnego stopnia - wysrebrzenia.

Kolejny przypadek to fotografia ręcznie kolorowana, która w chwili obecnej ma liczne miejscowe wypłowienia. Kolory fotografii zostają odrestaurowane dzięki retuszowi z zastosowaniem akwareli.
Oryginalne passe-partout zachowano, a pomiędzy nim a fotografią zaaranżowano odstęp przy użyciu papieru barierowego.

Konserwacja: Lorenza Fenzi
Zdjęcia do filmu: Lorisa Andreoli

Montaż i opracowanie: Lorisa Andreoli i Alessandra Angarano

Tekst: Lorenza Fenzi Lektor: Alessandra Angarano

Muzyka: Farid Zehar i Bruno Chauveaux